Welcome to the Jungle

Na jarenlange voorbereiding was het afgelopen zomer toch echt zo ver: jaarformatie Sheikh ging op Lustrumreis. En wel naar Nicaragua! Met de nodige shots in ons bloed tegen allerlei enge ziektes daar (dengue, geelzucht, hondsdolheid) en een flinke hoeveelheid malariapillen op zak gingen we vol goede moed op reis. Eenmaal geland op de hoofdstedelijke aeropuerto sprak de gids ons bemoedigend toe: hoewel Nicaragua het op één na armste land in de regio is, zijn de Nica’s toch het vriendelijkste en minst criminele volk.

Op naar onze eerste stop: León. In dit rustieke dorpje begonnen we met een zeer nuttige cursus: ‘Hoe maak ik mijn eigen tortilla’s? Na dit heerlijke hapje konden we op weg naar de leguanenboerderij. ’s Avonds mochten we het eerst proeven van Nicaragua’s eigengemaakte trots: de donkerbruine rum genaamd Flor de Caña. Samen met het nationale bier Toña dé twee beste uitvindingen gedaan in Nicaragua.

Vanuit León ging de reis in een gammele vrachtwagen verder naar één van Nicaragua’s jongste vulkanen: de Cerro Negro. Aan de voet sloegen wij ons kamp op, want er ging overnacht worden in tenten. De volgende morgen voor dag en dauw opgestaan om de vulkaan te beklimmen. Wij wisten toen nog niet dat deze hike nog maar een oefenloopje was vergeleken met wat ons over een paar dagen te wachten stond...

De tent werd een dag later ingewisseld voor het mooiste hotel van de stad; we waren aanbeland in Granada. Dat Granada veel moois te bieden had, bleek die avond in El Club, een club die werd gerund door het Nederlandse ondernemersduo Cor & Marco en waar onze eigen Armin van Buuren niet zou misstaan. Na de nodige flessen Flor de Caña op het VIP-deck sloten we de avond in stijl af in de karaokebar.
De volgende ochtend stonden we in alle vroegte klaar voor een boottocht langs Las Isletas. Het grootste deel van deze 365 eilandjes is eigendom van the rich and the famous en daardoor volgestouwd met zwembaden en tennisbanen.

De tijd was aangebroken om het vasteland te verlaten en met de ferry richting Isla de Ometepe af te reizen. De eigen lodges en het privéstrand aldaar waren onheilsbodes van wat ons die ochtend daarop heel vroeg te wachten stond: de beklimming van de 1400 meter hoge Maderas. Dit werd een prachtige, voor sommigen helse, tocht waar in een beginstadium de mannen zich al van het jongetje scheidden. Joost bleek zich later in het oerwoud prima vermaakt te hebben.

Gelukkig had de reisleiding the best for last bewaard en konden wij in het kustplaatsje San Juan del Sur de laatste drie dagen genoeg bijkomen. In ons resort Piedras y Olas stortten we ons op de piña colada’s die eigenlijk alleen onaangeroerd bleven toen we een middag een surfclinic kregen. Met een raar gevoel dat twee weken zó snel konden gaan, stapten we voor de laatste keer de Crazy Crab Beach Club binnen.

15 gringo’s in Nicaragua, het was mooi!

Namens JC Sheikh (2005)
Tom Steendam